Black Death (2010)

Najvažniji istorijski događaji u Evropi tokom 15. vijeka bili su (za sada trajni) pad Carigrada pod Turke, otkriće Amerike i takozvana ''crna smrt'', epidemija kuge koja je odnijela 30 miliona života, i ostavila 50 miliona preživjelih Evropljana da se snađu kako znaju i umiju sa konačnom propašću Rimskog carstva (Vizantija se još posmatrala kao Rimsko cartsvo i tek kasnije je počela priča da je ono propalo 476. godine), ''uokrugljivanjem'' Zemlje otkrivanjem novih kontinenata, i neobjašnjivom pošasti koja je paralizovala normalan život.

U takvom beznađu dio populacije se okrenuo nazad ka provjerenim paganskim religijama, pa su zabilježene i dionizijolike svetkovine, gdje su žene učestvovale u ritualnim orgijama duž doline rijeke Rajne, bez patrijarhalne kontrole za vratom. U vrijeme kada se rađala apsolutistička država u Evropi, kada se razmatralo pitanje državnog suvereniteta, čak i neki ozbiljni teoretičari poput Žana Bodena uvidjeli su vezu između kontrolisanja žena i opstanka čitave države. Stoga je upravo Boden simbol nove Evrope, osoba koju možete da slavite kao jednu od prvih modernih političkih mislioca, nekoga koje napisao spis O Republici, istovremeno ne znajući da je čovjek učestvovao u tadašnjim progonima vještica jer je to bio način da se žene disciplinuju u skladu sa patrijarhalnim vrijednostima.

Papa Inoćentije VIII je krajem 15. vijeka proglasio kontracepciju grijehom, i tih 50 miliona Evropljana počelo je da se razmnožava velikom (skoro kosovarskom) brzinom. Evropski intelektualci su dobro znali da se njihov svijet izmijenio zauvijek, trebalo je odbraniti se od Turaka, pomiriti se sa tim da Zemlja nije ravna ploča i zagospodariti novim prostorom zarad opstanka same Evrope (koja bi sigurno bila progutana od strane onoga ko bi prvi kolonizovao novi kontinent), i glavno rješenje je bilo čisto tehničko - da bi kontrolisao hiljade milja kopna i vode ne možeš samo da radiš na usavršavanju prevoznih sredstava i oružja, već moraš da radiš i na natalitetu. Fukoovski rečeno, sam život je ušao u istoriju, i više nikad nećete imati ratove sa desetak hiljada vitezova koji su se klali na nekoj poljani samo za sebe i iz sopstvenih interesa, dok je velika većina ljudi uživala u svojim naseljima, daleko od bilo kakvog rata.

Natalitet je morao da pogura Evropljane u pravcu kolonijalnih avantura. Ako je do tada najčešće svaki zemljoradnik imao jednog sina kome je prepuštao svoju zemlju na dalje obrađivanje, sa većim natalitetom pojavljivali su se i drugi, treći, četvrti sin, sa istom količinom zemlje koju je valjalo podijeliti. Zato su najčešće takozvani Secundonesi (drugi sinovi) postajali konkvistadori, osvajači novih prostranstava, prvi kolonijalizatori, tražeći svoje mjesto pod suncem u skladu čak i sa liberalnim filozofijama poput Džona Loka, koji je slao rasističku poruku da svaki Evropljanin ima superiorno pravo nad neevropskim stanovništvom i njihovom zemljom, te je bez problema pred Gospodom može osvojiti ognjem i mačem.

Oko 1500. godine, na svakih 1000 mladića od 15-29 godina iz Evrope je dolazilo oko stotinu. Natalitetom zasnovanim na progonu vještica (koje su bile sve žene koje su iskakale iz patrijarhalnog stereotipa, riječju - neposlušne) početkom dvadesetog vijeka taj broj je iznosio 350 vojno sposobnih Evropljana, što je dalo neophodni vjetar u leđa evropskoj konotroli svijeta. Nakon svjetskih ratova brojka je opala na iznose iz 16. vijeka, nakon čega je evropska beštija opet počela sa propagiranjem kvazihrišćanskog milosrđa, nadajući se da su svi zaboravili na šta su Evropljani bili spremni kada su bili brojčano i tehnički nadmoćniji. Danas Semjuel Hantington u Sukobu civilizacija upozorava da je velika populaciona bomba u islamskom svijetu upravo znak da može doći do kolonizacije Evrope, pa se i on i inače nadrkani Bžežinski danas nadaju da će sama humanistička demokratska ideologija obezbjediti kakvu takvu sigurnost planete, što nije nemoguće, ali je - nemoguće. Po svemu sudeći, fraza o 20. vijeku kao izuzetku koji potvrđuje pravilo o turskoj dominaciji na Balkanu, a možda i budućoj islamskoj dominaciji u Evropi, postaje sve strašnija činjenica (sa npr. predviđanjima Džordža Fridmana o konačnoj turskoj kulturno-ekonomskoj okupaciji Balkana oko 2020. godine koja je sve bliža).  

Srbi će morati da se snađu sa tim kako znaju i umiju, i da shvate da će im se sadašnje koketiranje sa antiislamski orijentisanim državama poput Francuske i Njemačke  lako obiti o euROPSKU glavu vrlo uskoro, no o tome neka neko drugi razglaba. Film Black Death u stvari je dao vrlo inteligentno objašnjenje progona vještica u Evropi, i zato ga ovdje i spominjemo.  Naime, film jasnije nego ikada pokazuje da je progon vještica postao masovan (protestantski a ne katolički, katolici su spalili vrlo malo vještica, i njihov predstavnik je ovdje sporedan fanatik kojeg tumači Sean Bean, poznat po ulozi u Gospodaru prstenova) fenomen upravo u trenutku kada je prestao biti religijski.

Priča se vrti oko monaha kojije počinio ''grijeh'' zaljubljujući se u jednu ženu. On se dvoumi da li da napusti manastir i pođe sa njom ili ostane, i kao znak od Boga dolazi Sean Bean i odvodi ga u pravcu u kojem se zaputila i njegova ljubav. Sean Bean je vođa bande koja progoni vještice po naređenju Crkve, i tako odlaze u selo koje se okrenulo starim paganskim običajima, gdje duhovnu vlast ima jedna, kako oni sude - čarobnica. U međuvremenu, monah saznaje da je njegova dragana mrtva, kao i da je vračara necromancer koji može da je podigne iz mrtvih. On krišom prisustvuje ritualu u kojem djevojka izlazi iz groba i ponovo hoda zemljom, ali i dalje vjeruje da ona kao živi mrtvac jednostavno nije ista osoba te je sopstvenim rukama ponovo usmrćuje. Kasnijim raspletom događaja vračara iznosi tvrdnju u koju on u početku ne želi da povjeruje, a to je da djevojka nikad i nije bila mrtva već samo drogirana, te je čitava priča o podizanju iz mrtvih najobičnija iluzija. 

Postoji sigurno veći niz stvari koje su vrlo zanimljive po pitanju ove situacije, jer je stavljena njegova vjera na iskušenje. Prvo, veliki je problem što je on uopšte povjerovao da pagani stvarno imaju neke vudu mambo-džambo rituale kojima podižu ljude iz mrtvih, on kao hrišćanin ne bi ni trebao u to da vjeruje, ali on želi da vjeruje. No ni to nije problem, sve dok konačno ne uzme zdravo za gotovo da je vračara u stvari bila Dejvid Koperfild sa par kečeva u rukavu, te prihvata verziju priče po kojoj je on zadavio ne svoju zombifikovanu djevojku već živu, zdravu i drogiranu. U tom trenutku on više ni u šta ne vjeruje. Ne vjeruje ni u paganske čarolije ni u hrišćansku dogmu. Prosto ne vjeruje ni u šta.

Tek takav čovjek bio je sposoban da sprovede u djelo Hammer of the Witches, svi prije njega ne bi mogli biti toliki fanatici. Tek sa takvim bezbožničkim pristupom, dakle pristupom Velikog Inkvizitora, Zapadna Evropa je mogla pokrenuti veliku kolonijalnu mašineriju, populacionu i tehnološku revoluciju, koja je na kraju degenerisala u savremenim rasističkim filozofijama superiorne evropske rase naspram azijatskih hidrauličnih društava i carskih mravinjaka.